Systemy prawne regulujące leczenie za granicą – Leczenie w ramach koordynacji i transgranicznej opieki zdrowotnej

 w leczenie za granicą, Niezbędnik pacjenta

Członkostwo Polski w Unii Europejskiej spowodowało, że możliwość leczenia za granicą stało się powszechnym prawem. Każdy obywatel może skorzystać w razie potrzeby z opieki medycznej w kraju, w którym aktualnie przebywa oraz może udać się do innego państwa w celu podjęcia leczenia. Warunkiem jest posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego. Wielu pacjentów chętnie korzysta z takich możliwości, głównie z powodu krótszego czasu oczekiwania na świadczenie, lepszego standardu placówek czy atrakcyjnej ceny. Leczenie może odbywać się w ramach unijnej koordynacji w placówkach państwowych oraz na podstawie Dyrektywy transgranicznej w ośrodkach publicznych i prywatnych.

Podstawowym dokumentem uprawniającym do świadczeń medycznych za granicą w ramach ubezpieczenia zdrowotnego jest karta Europejskiego Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ). Każda osoba przebywająca na terenie UE może sobie wybrać w ramach którego z nich chce być leczona. Pomiędzy systemami występują  różnice w dostępie do świadczeń zdrowotnych oraz zasadach ich finansowania. Sposób udzielania świadczeń, może się różnić od siebie, a niektórych z nich w ogóle nie można uzyskać bezpłatnie poza państwem zamieszkania np. szczepień ochronnych ( -> patrz jakie świadczenia udzielane są w ramach transgenicznej opieki zdrowotnej). Trzeba pamiętać, że korzystając ze świadczeń w innym kraju w ramach publicznego systemu pacjenta zagranicznego obowiązują takie same zasady jak jego obywateli. Warto wcześniej zorientować się w jaki sposób zorganizowany jest system opieki zdrowotnej w państwie do którego planowany jest wyjazd np. czy trzeba płacić za udzielanie świadczeń.

doctor-1228629_1920

  1. Unijna koordynacja
  2. Dyrektywa transgraniczna

Unijna koordynacja

Unijna koordynacja obowiązuje w oparciu o Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej oraz Ustawę o świadczeniach opieki zdrowotnej. Funkcjonuje w państwach członkowskich UE oraz obszaru gospodarczego EFTA. W ramach tego systemu pacjenci mogą uzyskać: świadczenia niezbędne ze wskazań medycznych, leczenie w trybie planowanym, świadczenia wynikające z wypadku przy pracy oraz pełen zakres opieki zdrowotnej dla osób stale zamieszkujących w innym państwie zgodnie z obowiązującym w nim prawem.

Uprawnieni do świadczeń są wszyscy ubezpieczeni oraz członkowie ich rodzin. Podstawowym dokumentem uprawniającym do uzyskania świadczeń zdrowotnych jest karta EKUZ oraz w razie potrzeby właściwe formularze wydawane przez NFZ. Unijna koordynacja uprawnia pacjentów do korzystania tylko z placówek medycznych, które funkcjonują w ramach publicznej opieki zdrowotnej. Leczenie finansuje NFZ pod warunkiem, że dana osoba posiada Kartę EKUZ lub w przypadku planowego leczenia odpowiednią zgodę. Pacjent musi jednak ponieść koszty współpłacenia jeżeli w kraju, w którym uzyskuje świadczenia taki system płatności za usługi medyczne obowiązuje wszystkich ubezpieczonych. Natomiast jeżeli nie będzie posiadał koniecznych dokumentów musi ponieść koszty leczenia w placówce, w której została udzielona pomoc.

Dyrektywa transgraniczna

Opieka zdrowotna w ramach Dyrektywy transgranicznej funkcjonuje na podstawie Dyrektywy Transgranicznej, Ustawy implementującej tą dyrektywę oraz Ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Obowiązuje tylko w krajach UE, nie ma możliwości leczenia się w ramach tego systemu w krajach EFTA czyli w Norwegii, Lichtenstein, Szwajcarii i Islandii. Pacjentom gwarantowane są takie same świadczenia jak w Polsce z wyłączeniem szczepień ochronnych, przeszczepów narządów i opieki długoterminowej. W ramach tego systemu nie mogą się leczyć członkowie rodzin ubezpieczonych oraz emeryci, renciści i członkowie ich rodzin. Warto podkreślić, że nie ma tu znaczenia czy pacjent udaje się do innego kraju w celu leczenia, czy taka konieczność zaistniała w trakcie pobytu zagranicznego.

Dokumenty potrzebne do uzyskania świadczeń w ramach tego systemu mogą być różne i zależą od potrzeb pacjenta. Mogą to być np. zlecenie na transport czy zgoda na leczenie planowe. Będą one stanowić podstawę do ubiegania się o zwrot kosztów wynikających z ich uzyskania. Bardzo ważny jest fakt, że w tym systemie pacjent finansuje swoje leczenie z własnych środków, natomiast później na podstawie odpowiednich dokumentów może ubiegać się o ich zwrot z NFZ. Każda osoba może korzystać zarówno z publicznych jak i prywatnych placówek medycznych.

Autor: Magdalena Wawrzeńczyk, Doradca Medyczny

Zachęcamy do zadawania pytań i komentowania na forum.

Polecane wpisy

Zostaw komentarz

Start typing and press Enter to search